Camı açtı, derin bir nefes çekti içine. Serin ama üşütmeyen, yosun kokan hava ciğerlerine dolar dolmaz öksürmeye başladı. Son 1 yıldır özellikle sabahları bir öksürük peydah olmuştu. Bir saate yakın öksürüyor, ciğerleri çıkacak gibi oluyordu. Sağlık ocağındaki doktor “Beni aşar bu,” deyip hastaneye yönlendirince anlamıştı aslında yolun sonuna geldiğini. Babası da aynı meretten, henüz 54 yaşındayken ölüp gitmişti arkasında onu 12 yaşında bırakarak.
Ufacık bir ev bulmuştu kendine Yalıçiftlik’te. Bodrum’a biraz uzak gibi gelse de hayatı büyükşehirde geçmiş biri için bunun bir önemi yoktu. Parası bu kadarına yetmişti. Kalan parasıyla da ilk gördüğünde aşık olduğu ama gençken parası yetmediğinden yaşı ilerlediğinde de araç çok eski kaldığından alamadığı o arabayı almıştı: Turuncu bir 1975 model Volvo 244GL... Bodrum’da hangi gün pazar varsa arabasına binip o pazara gidiyor, alışveriş yapıyordu. 3-5 kez Fatih Bozoğlu’nun pazar programına bile katılmıştı. Pazar alışverişinden sonra evine geliyor aldıklarını tanzim ediyor, kimilerini turşu kimilerini reçel yapıyor, otları kavurup sarmısaklı yoğurtla yiyor, yanına iki duble rakısını da içmeyi ihmal etmiyordu. Yaşarken iyi yaşayamamış olsa da, kararlıydı. Ölürken iyi ölecekti...
Bugün Bitez Pazarı’na gidecekti. Bitez Pazarı her zaman hoşuna giderdi. Aslında tüm pazarcılarla ahbap olmuştı. Ama Bitez Pazarı’nda Diğer pazarlara göre pazarcılar aynı olsa da pazara gelenler farklıydı. Bu yüzden “Sosyete Pazarı” olarak adı çıkmıştı Bitez pazarının.
“Buyurun hanımefendi, ben de yalnızım, isterseniz birlikte oturalım...”
Kelimeler ağzından istemsizce dökülmüştü. Çapkın bir adam sayılmazdı, hele ki tanımadığı bir kadına bu şekilde bir teklif yapacak biri asla değildi. Bu yüzden hem kendine şaşırdı hem de kadının gelip oturmasına. En büyük şaşkınlık ise yemekleri geldiğinde olacaktı: Her ikisi de aynı yemeği sipariş etmişlerdi: Karnıyarık, domatesli pilav ve cacık...
Sohbet sohbeti açtı, yemekler bitti, tam kahve söylenecekti ki kadın elini tuttu:
“Dur.. Bugünün şerefine seni Sevil’in yerine götüreyim, kahvelerimizi orada içelim.”
Yürüyerek Maride’ye gittiler. Kadının arkadaşı Sevil de oturdu masalarına, sohbet sohbeti kovaladı, akşamı ettiler. Akşam ise program bambaşkaydı: Trafo’da yemek, ardına Veli Bar’da kokteyller.. Başına gelenlere inanamıyordu. Eve geldiklerinde saat sabaha karşı 2’ye geliyordu. Turuncu Volvo’ya bayılmıştı kadın. Yol boyunca orasını burasını kurcalamıştı. Arabadan iner inmez sarılmış ve eve doğru yürürken dudaklarından öpmüştü. Yarı çıplak yatak odasına girdiklerinde ise kadın çığlığı bastı:
“Aman allahım, bu da ne! Çabuk çıkar şunu buradan, doldurulmuş bir kedi bana bakarken o yatağa giremem!”
“Hayatım, kahvaltı hazır, hadi gel...”
“Geliyorum canım..”
Tam içeri giriyordu ki gözü, akşam o heyecanla dışarı attıkları Boncuk’a takıldı.
O an kafasına dank etti: Babasında da kedi allerjisi vardı...
